Jip is bijna 16. Toen ze 13 was ging haar moeder dood. Kort voor het overlijden voelde ze dat ze naar huis moest.
Jip waste zelf het lichaam van haar moeder. En voor de uitvaart schreef ze een grappig gedicht dat ze voorlas.
Hoe ga je om met verdriet, en met verwachtingen van anderen als je dat verdriet niet zo vaak voelt? Een gesprek over koesteren, doorleven en waarom knuffelen soms het meest wordt gemist.
Suus danst door Hoe is het om op tienjarige leeftijd je moeder te moeten missen?
Praten over de dood is niet altijd makkelijk. Met TroostOnline willen we kinderen een plek geven voor hun vragen en ervaringsverhalen. Daarom maakten we Suus danst door, een documentaire waarin Suus zelf vertelt en laat zien hoe ze omgaat met rouw. Herkenbaar, eerlijk en soms best spannend.
Dit is de trailer, kijk de hele documentaire: LINK
Wat betekent het voor een meisje als je moeder er niet meer is?
In deze jeugddocumentaire vertelt Suus hoe zij hiermee omgaat. Ze denkt vaak aan haar moeder maar zoekt ook afleiding.
Suus geeft een inkijkje in haar wereld; herkenbaar, eerlijk en soms best spannend om te vertellen.
Een indrukwekkend portret van een veerkrachtig meisje, dat troost en kracht vindt in spel en dans.
Max is 14 en verloor zijn vader een dag na zijn eigen verjaardag, aan suïcide. Hij hoorde het midden in een aardrijkskundetoets en dacht eerst dat het een grapje was. Hoe kom je die verwarrende eerste tijd door, als je je vader zo plotseling moet missen? Een gesprek over woorden, verwarring en waarom praten de pijn verlicht.
Deze aflevering gaat over suïcide. Raakt dat iets bij jou?
Bedenk dan even of en wanneer je wilt luisteren.
Praat erover met mensen om je heen, zoals Max dat doet.
Worstel je zelf met zulke gedachten, of maak je je zorgen om iemand? Dan kun je altijd bellen met 113 Zelfmoordpreventie.
Anna is 11 en verloor haar vader toen ze 5 was. Ze maakte een ontbijtje voor hem terwijl hij al in de kist lag, zong een lied voor hem op de radio en vertelt hoe het is om als kind te leven met de angst ook haar moeder te verliezen. Ze legt uit wat helpt en wat niet. Een gesprek over verdriet, herinnering, en waarom luisteren het verschil maakt.
Toen ik net op de middelbare school zat, waren we meteen een groepje vriendinnen. Het was super gezellig en er was nog niks aan de hand. We zaten vaak bij elkaar in de pauzes en deden soms leuke dingen na schooltijd.
Opeens veranderde er iets. Een paar meiden begonnen elkaar kleine cadeautjes te geven. Een andere vriendin en ik voelden ons buitengesloten. Opeens wilden ze niet meer naast ons zitten. En in de bus werd ik door een klasgenoot genegeerd, ze ging ver weg van mij zitten. Er werden online gemene dingen gezegd tegen mij en ik werd uit de groepsapp gegooid.
Mijn ouders zochten contact met de ouders van de kinderen die mij pestten. Helaas heeft dat niet geholpen, want de ouders van de andere kinderen wilden het gewoon niet horen. Het ergste vind ik denk ik nog wel dat ik nog steeds niet weet waarom ze opeens mijn vriendinnen niet meer wilden zijn en waarom ze me gingen pesten.
Ook op school vertelde ik wat er gebeurde. Ik heb het in de brugklas mijn mentor erg snel verteld maar ze deed er weinig mee. Ze zei steeds dat ze bewijs nodig had. Maar dat pesten ging gewoon door. Ik voelde me totaal niet gesteund door school. Gelukkig had ik afleiding door mijn hobby’s en door af te spreken met vriendinnen die ik al kende van de basisschool. Daardoor hoefde ik niet steeds aan school te denken.
Het pesten werd ook steeds erger. Ze deden vervelende dingen en maakten mijn spullen kapot. Uiteindelijk vroeg ik aan mijn mentor of we een gesprek konden doen met het hele groepje en onze mentor erbij. Toen heb ik een brief, die ik had geschreven, laten voorlezen door de mentor. Daar stond mijn pestverhaal in. Het pesten maakte mij onzeker want je denkt: “Wat heb ik fout gedaan?” Het werd daarna een tijdje beter, maar de meiden bleven me negeren.
Mijn ouders hebben gevraagd of ik naar een andere klas mocht en dat is gelukt. Nu heb ik nieuwe vriendinnen gemaakt en dat gaat goed. Mijn zelfvertrouwen komt weer een beetje terug. Die andere meiden zie ik nog wel in de school, maar ik negeer ze. Als ik het zou durven, zou ik tegen ze zeggen: “Als je zelf wordt gepest, vind je dat ook niet leuk. Waarom doe je het dan bij een ander?”
Volwassenen moeten je kunnen steunen en helpen. Je moet natuurlijk je ouders kunnen vertrouwen en zij jou. Je kan het beter zeggen tegen iemand als je wordt gepest of iets niet leuk is met je vriendinnen. Als je het voor jezelf houdt, dan kan niemand iets voor je doen. Dan moet je het dus in je eentje doen en dat is best wel lastig. Ik vind dat leraren goed moeten kijken hoe het met iemand gaat en dan echt moeten helpen om het op te lossen. Want wij zijn kinderen en kunnen dat niet zelf, we hebben daar hulp bij nodig.
Haar naam is bij ons bekend. We delen die niet, zodat zij haar verhaal veilig en anoniem kan vertellen.
Sandro snapt er niks van waarom sommige kinderen pesten. Dat is toch juist niet cool en stoer? Wetenschapper Nathalie legt in Professorproef uit dat het in sommige klassen juist wel cool of stoer is als je pest en dat het heel belangrijk is hoe een juf of meester daarop reageert. Sandro bedenkt ondertussen iets met een vliegtuigje en krijgt antwoord op de vraag waarom er soms toch gepest wordt.
Deze videopodcast is gemaakt door Radboud Universiteit.
Hana werd gepest en daarom veranderde ze van klas. Een moeilijke keuze, met verrassend mooie gevolgen.
Wil je de hele aflevering zien? Kijk op Zapp!
Lora vertelt in Taarten van Babel dat ze haar vader is verloren aan longkanker. Ze voelde zich hierdoor anders en alleen. Paardentherapeut Yvonne hielp haar het verdriet en de boosheid een plek te geven.
Wil je de hele aflevering zien? Kijk op Zapp!