Jolie (11) mist haar familie maar voelt zich thuis bij haar pleeggezin

Toen ik voor het eerst bij Kim en Koen kwam wonen, was ik bijna zeven. Ik herinner me nog dat mijn kamer anders was ingedeeld dan nu. En dat we met het speelgoed van mijn pleegzus Suus gingen spelen. Op een groot schoolbord stond Welkom Jolie. Dat voelde meteen fijn en ik voelde me al snel thuis. Hun huis was ook groot, ik woonde eerst in een flat, dus dit was heel anders.

Eerst woonde ik in een crisispleeggezin. Mijn ouders hadden veel ruzie, daardoor kon ik niet meer bij ze wonen. Een crisispleeggezin is net ietsje anders dan een normaal pleeggezin. Want een crisispleeggezin is altijd voor een kortere tijd. Na een tijdje, ging ik naar Kim en Koen waar ik echt mocht blijven. Af en toe ga ik nog logeren bij mijn crisispleeggezin.

Soms mis ik mijn echte familie heel erg. Vaak als ik in bed lig. Dan denk ik: Waarom brengt niet mijn eigen familie me naar bed? Toen ik nog thuis woonde, gingen we vaak jeu de boules spelen. Dat vond ik altijd heel leuk en dan deed mijn vader ook mee. Mijn papa is vorig jaar overleden. Ik mis hem. Mijn moeder zie ik een keer in de twee weken. Soms gaat een afspraak niet door, dan vind ik dat heel jammer. Maar als we afspreken dan vind ik het fijn dat ik haar een knuffel kan geven.

Met mijn pleegzussen Tess en Suus doe ik leuke dingen: zwemmen, naar de bioscoop of gewoon thuis spelen. Soms hebben we ruzie, maar dat gaat altijd weer over. Naomi komt ook af en toe logeren. Zij heeft voor mij bij Kim en Koen gewoond maar woont nu weer bij haar vader. Ik heb ook een broertje. Hij woont bij een ander pleeggezin. Ik zie hem meestal als ik ook mijn moeder zie. En ik heb twee oudere halfbroers, die zie ik niet zo vaak.

Ik heb al weleens voor de klas verteld over mijn leven en dat ik in een pleeggezin woon. Ik heb wel eens een vriendin gehad die heel nieuwsgierig was, die heb ik wat meer verteld. Mijn beste vriendin weet ook veel over mij. Ik vind het eigenlijk best leuk als vriendinnen ernaar vragen, want dan zijn ze geïnteresseerd in mij.

Als ik me verdrietig voel, ga ik naar Kim of Koen. Dan heb ik altijd mijn knuffeltje in mijn hand. Ik vind het natuurlijk fijn dat ze me naar bed brengen en eten geven maar ik vind het ook leuk als ze me naar school brengen.

Voor andere pleegkinderen die in een nieuw gezin komen, heb ik niet echt een tip. Misschien dat je altijd welkom bent bijvoorbeeld?