Misschien is iemand in jouw gezin ziek of heeft iemand een beperking. Dat kan zorgen geven of ervoor zorgen dat dingen thuis anders gaan dan bij andere kinderen. Soms is dat moeilijk, voel je je misschien onbegrepen of voel je je boos. Weet, je bent niet alleen en jouw gevoelens zijn helemaal normaal.
Mensen met de ziekte van Parkinson hebben soms moeite met lopen. Gelukkig zijn er slimme trucjes waardoor bewegen toch beter gaat. Tirsa ontdekt in Het Klokhuis hoe dat werkt en wat er gebeurt in je hersenen. Ze ontmoet bijvoorbeeld Tibbe en zijn vader. Zijn vader heeft Parkinson en gebruikt heel wat trucjes.
Wat is kanker eigenlijk? In deze aflevering van Het Klokhuis gaat Dolores op onderzoek uit. Ze zoekt antwoorden op allerlei vragen: Wat gebeurt er in je lichaam als je kanker hebt? Kun je het krijgen van iemand anders? En hoe proberen dokters mensen weer beter te maken?
Wat gebeurt er als je steeds meer vergeet? In deze aflevering van Het Klokhuis ontdekt Dolores wat Alzheimer is en wat er in je hersenen gebeurt. Ze gaat op bezoek bij de lieve oma van Charlotte, die Alzheimer heeft, en ziet hoe zij de wereld beleeft.
Igor is de vader van Kaat, Mink en Fedor en heeft ALS. Dit is een ziekte waardoor zijn spieren steeds minder goed werken. In Het Klokhuis bezoekt Janouk het gezin. Hoe is het om hiermee te leven, en hoe doe je dat als je vader deze dodelijke ziekte heeft?
Dolores ontmoet in deze aflevering van Het Klokhuis een gezin waarvan de moeder borstkanker heeft. Helaas wordt ze niet meer beter. Hoe gaat zij samen met haar gezin hiermee om? De kinderen Sjors en Nadine vertellen het Dolores.
Dolores volgt een gezin waarvan de moeder borstkanker heeft. In deze aflevering van Het Klokhuis aandacht voor de chemokuur die de moeder krijgt in het ziekenhuis. Wat doet zo’n kuur met je lichaam? Haar kinderen, Sjors en Nadine, gaan naar Het Praethuys in Alkmaar. Daar vinden ze steun bij kinderen van wie een familielid ook kanker heeft.
Julia (9) vertelt in de WKZ Kids Cast hoe het is om op te groeien met een ziek broertje. Als je een ziek broertje of zusje hebt, ben je een brus. Soms wordt ze er wel boos om dat ze een ziek broertje heeft. Dan reageert ze als een leeuw. Ze vertelt dat dit het ‘zoogdierenbrein’ is. En ze heeft tips tegen pesten.
Gwen werkt in het Wilhelmina Kinderziekenhuis en vertelt hoe belangrijk het is dat kinderen met een zieke broer of zus hun gevoelens delen.
In de WKZ Kids Cast vertelt de net volwassen Anne-Lize hoe het is om op te groeien met een chronisch ziek broertje. Ze is een ‘brus’: een broer of zus van een kind met een chronische ziekte. Ze vertelt dat het belangrijk is om te praten, schrijven en om steun van anderen te krijgen.
Medisch Pedagogisch Zorgverlener Gwen benadrukt dat ook oudere Brussen gezien en gehoord mogen worden.
Jaap Pieter zijn ouders zijn allebei ziek. ‘Ik moet het maar doen’ zegt hij in Taarten van Babel. Voor Jaap Pieter is het zorgen voor zijn zieke ouders niet altijd makkelijk, maar toch doet hij het met veel toewijding.
Wil je de hele aflevering zien? Kijk op Zapp!
Een tijdje geleden werd onze moeder opeens ziek. Op skivakantie was er nog niet zoveel aan de hand maar toen we thuis waren, voelde ze zich niet goed en kreeg ze hartbonzen. Op een avond waren wij niet thuis en is ze met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Eerst wisten de dokters nog niet precies wat er aan de hand was, maar later bleek dat ze een hartritmestoornis had. Ze waren er op tijd bij.
Mama moest een hele week in het ziekenhuis blijven. De eerste keer dat we daar naartoe gingen om mama te zien, vonden we best spannend. We wisten niet hoe het daar zou zijn. Maar mama kon nog gewoon met ons praten. Ook aan de plakkers op haar borst, waarmee ze aan een monitor zat, raakten we snel gewend.
Thuis maakten we ons soms wel zorgen om mama en werden we daar verdrietig van. We gingen elke dag bij mama op bezoek. Als we naar het ziekenhuis toe liepen, zwaaiden we al naar mama’s raam. Dat was leuk! In het ziekenhuis was het gelukkig ook gezellig. We kregen daar warme chocolademelk en deden spelletjes op de tablet van het ziekenhuis. En thuis sliepen we elke dag met papa in de woonkamer. Dat was eigenlijk ook wel bijzonder.
Nu moet mama nog steeds medicijnen slikken maar merk je niet meer zoveel aan haar. Een paar maanden geleden had ze nog wel even last en was ze duizelig. Dan denken we soms: straks gebeurt het weer. Daar kunnen we best van schrikken.
Hebben jullie nog tips voor andere kinderen? Vraag hoe het zit, dan weet je beter wat er gaat gebeuren. Doe iets wat je leuk vindt, bijvoorbeeld tekenen, spelen of sporten. Dan hoef je er niet de hele tijd aan te denken. En als je bang of verdrietig bent, praat erover.
Een tijdje geleden werd mijn vader heel ziek. Hij had heel veel pijn in zijn rug door een hernia. Daarom moest hij naar het ziekenhuis voor een operatie. Na die operatie kreeg hij een incomplete dwarslaesie en het caudasyndroom. Daardoor werken zijn benen niet meer zoals vroeger. Hij kan ze niet goed voelen en bewegen en heeft vaak pijn. Daarom gebruikt hij nu vaak een rolstoel.
Soms ben ik verdrietig omdat we niet alles meer kunnen doen zoals vroeger. Een keer gingen we naar een kringloopwinkel. Daar was ook een bovenverdieping, maar papa kon niet mee naar boven omdat er geen lift was. Later moesten we bij de halte een uur op de bus wachten. Papa moest toen huilen. Ik vroeg waarom hij verdrietig was. Hij zei dat hij het moeilijk vond dat hij niet alles meer samen met mij kan doen. Toen moest ik ook huilen. Papa was verdrietig om mij en ik was verdrietig om papa.
In het begin vroegen veel kinderen wat er met mijn vader aan de hand was. Soms vond ik dat best vervelend. Daarom heb ik er een keer over verteld in de klas. Iedereen mocht vragen stellen. Dat vond ik fijner dan steeds losse vragen tussendoor.
Soms ben ik bang dat het nooit meer helemaal goed komt. Dat zou kunnen. Als ik daaraan denk, maakt me dat verdrietig. Als ik me zorgen maak, helpt het om te praten of te knuffelen, maar soms lees ik ook gewoon even een boek. Ik heb ook een speciale Kikkerspray. Er staat op dat je er een rustig hoofd van krijgt en dat werkt echt. Een andere tip voor kinderen die ook een zieke vader of moeder hebben, is: praat erover of schrijf het op. Dan hoef je het niet meer in je hoofd te onthouden.
Er zijn veel dingen veranderd, maar ook veel dingen hetzelfde gebleven. We gaan bijvoorbeeld nog steeds op vakantie. Papa kan niet zelf de tent opzetten, maar vrienden op de camping helpen ons daarbij. Ik ben trots op mijn vader. En ook al is er veel anders, we houden nog steeds heel veel van elkaar.
Nee. Sommige kinderen denken dat iets wat ze hebben gedaan, gedacht of gezegd, de ziekte heeft veroorzaakt. Maar zo werkt ziekte niet. Jij hebt dit niet veroorzaakt. Mensen worden niet ziek door iemands gedachten, of woorden of doordat je een keer boos bent geweest. Ziekte ontstaat door dingen in het lichaam waar kinderen geen invloed op hebben.
Het is heel normaal om jezelf zulke vragen te stellen als iemand die belangrijk voor je is ziek wordt. Soms proberen kinderen een antwoord te vinden op iets wat moeilijk te begrijpen is. Maar wat er ook is gebeurd: het is niet jouw schuld.
Blijf je je daar toch zorgen over maken? Dan kan het helpen om erover te praten met een volwassene die je vertrouwt. Die kan naar je luisteren en je helpen met je vragen en gevoelens.
Als iemand ziek is, verandert er vaak veel. Misschien zijn je ouders drukker, maken ze zich meer zorgen of zijn ze vaker weg. Daardoor is er soms minder aandacht voor jou. Er kunnen nieuwe afspraken komen, mensen kunnen zich anders gedragen of dingen die eerst gewoon waren, gaan ineens niet meer zoals vroeger. Dat kan verwarrend of verdrietig zijn, of je boos maken.
Sommige kinderen denken dan dat ze minder belangrijk zijn geworden. Maar dat is niet zo. Ook jij bent belangrijk en jouw gevoelens doen ertoe. Het kan alleen zijn dat de volwassenen om je heen veel aan hun hoofd hebben door alles wat er gebeurt.
Soms weet niemand precies hoe het verder zal gaan. Dat kan ervoor zorgen dat mensen thuis sneller verdrietig of boos zijn, zich veel zorgen maken of minder energie hebben. Dat ligt niet aan jou.
Het kan helpen om aan een ouder of een andere volwassene die je vertrouwt te vertellen hoe het met je gaat. Je hoeft niet te wachten tot iemand ernaar vraagt. Volwassenen weten niet altijd wat er in je omgaat. Door erover te praten, kunnen ze beter begrijpen wat jij nodig hebt.
Ook kleine dingen kunnen helpen. Samen iets doen, elke dag een vast moment met elkaar hebben of tijd maken voor iets leuks kan je rust en houvast geven.
Soms worden mensen ziek doordat er iets misgaat in hun lichaam. Vaak weet niemand precies waarom. Dat kan verdrietig of verwarrend zijn, vooral als je graag wilt begrijpen hoe het komt. Het belangrijkste om te weten is dat het niemands schuld is.
Dat is heel begrijpelijk. Veel kinderen zijn daar weleens bang voor, vooral als nog niet duidelijk is hoe het verder zal gaan. Soms weten artsen en volwassenen ook nog niet precies wat er gaat gebeuren. Dat kan spannend zijn en ervoor zorgen dat je veel piekert.
Het kan helpen om je vragen te stellen aan een volwassene die weet wat er aan de hand is. Die kan uitleg geven en met je praten over waar jij je zorgen over maakt. Je hoeft zulke zorgen niet alleen te dragen.
Het helpt ook om af en toe iets anders te doen, zodat je niet de hele tijd met je zorgen bezig bent. Spelen, sporten, afspreken met vrienden, lezen, gamen of iets creatiefs doen kan je hoofd even rust geven. Dat betekent niet dat je de zieke persoon vergeet of dat het je niet uitmaakt. Het betekent juist dat je goed voor jezelf zorgt.
Probeer te denken aan wat je nu weet, in plaats van aan alles wat er misschien kan gebeuren. En als je bang of verdrietig bent, is het goed om dat met iemand te delen. Vaak voel je je al iets minder alleen als je er samen over kunt praten.
Je machteloos voelen betekent dat je graag wilt helpen, maar niet weet hoe. Dat gevoel hebben veel kinderen wanneer iemand die ze liefhebben ziek is. Je wilt misschien dat het beter gaat, maar je kunt de ziekte niet wegnemen. Dat kan verdrietig of frustrerend zijn of je boos maken.
Soms helpt het om iets kleins te doen, zoals een tekening maken, een kopje thee brengen, een kaartje schrijven of samen iets gezelligs doen. Ook gewoon bij iemand zitten, luisteren of een knuffel geven kan veel betekenen. Je hoeft het probleem niet op te lossen om belangrijk te zijn voor iemand.
Het kan ook helpen om te kijken naar wat jij zelf nodig hebt. Praat over je gevoelens, zoek afleiding als je hoofd vol zit en blijf dingen doen die je leuk vindt. Dat geeft je nieuwe energie.
Probeer te onthouden dat er dingen zijn waar je iets aan kunt doen en dingen waar je geen invloed op hebt. De ziekte zelf kun je niet veranderen, maar je kunt wel laten zien dat je om iemand geeft. En dat is vaak al heel waardevol.
Als het gevoel van machteloosheid lang blijft of erg groot wordt, kan het fijn zijn om erover te praten met een ouder, familielid, leerkracht of iemand anders die je vertrouwt. Je hoeft zulke gevoelens niet alleen te dragen.
Veel kinderen willen hun ouders helpen als die verdrietig zijn. Dat laat zien dat je om hen geeft. Misschien wil je hen opvrolijken, extra lief zijn of een beetje helpen met dingen in huis. Dat is heel begrijpelijk.
Maar jij hoeft hun verdriet niet op te lossen. Dat is iets wat volwassenen zelf moeten doen, vaak met hulp van andere volwassenen.
Je hoeft niet voor je ouder te zorgen. En je hoeft je eigen gevoelens niet weg te stoppen om het thuis makkelijker te maken. Het belangrijkste wat jij mag doen, is kind zijn.
Natuurlijk kun je iets liefs doen als je dat wilt. Een knuffel geven, een tekening maken, samen een spelletje doen of gewoon laten merken dat je aan iemand denkt. Dat kan veel betekenen. Maar onthoud: als je ouder verdrietig blijft, betekent dat niet dat jij niet genoeg hebt gedaan.
Als je je zorgen maakt, praat daar dan over met iemand die je vertrouwt. Je hoeft niet de sterke of dappere te zijn voor iedereen. Ook jij mag steun krijgen.
Soms helpt het om tegen jezelf te zeggen: ik kan lief zijn, maar ik hoef het verdriet niet weg te maken. Dat kan rust geven.
Ja. Je mag spelen, lachen en plezier maken. Dat betekent niet dat je niet om die persoon geeft. Juist in moeilijke tijden is het belangrijk dat er ook leuke momenten blijven bestaan.
Sommige kinderen voelen zich schuldig als ze plezier hebben terwijl iemand anders ziek is. Ze denken bijvoorbeeld: “Ik hoor niet blij te zijn als het thuis moeilijk is.” Maar het is heel normaal om je soms verdrietig te voelen en op andere momenten te lachen of plezier te hebben. Je kunt verdrietig zijn én toch plezier hebben.
Leuke dingen doen helpt je om weer energie te krijgen en even niet alleen met de ziekte bezig te zijn. Dat is niet egoïstisch of gemeen, maar juist goed voor je. Je hoeft niet de hele tijd verdrietig of bezorgd te zijn om te laten zien dat je om iemand geeft.
Ook als je veel aan de zieke persoon denkt, mag je blijven afspreken met vrienden, sporten, spelen en genieten van fijne momenten. Het leven staat niet helemaal stil door een ziekte. Er mag ruimte zijn voor zorgen én voor plezier. Allebei zijn belangrijk.
Ja. Misschien ben je verdrietig omdat je ziet dat iemand ziek is of pijn heeft. Misschien ben je boos omdat het oneerlijk voelt. Of bang voor wat er gaat gebeuren. Veel kinderen herkennen deze gevoelens. Alles wat je voelt, mag er zijn.
Het helpt om erover te praten met iemand die je vertrouwt, zoals een ouder, verzorger of leerkracht. Je hoeft je gevoelens niet weg te stoppen. Als je erover praat, merk je vaak dat je er niet alleen voor staat.
Ja, natuurlijk houden je ouders nog van jou. Als je broertje of zusje ziek is, moeten je ouders misschien veel voor hem of haar zorgen of vaak met hem of haar mee naar het ziekenhuis. Daardoor lijkt het soms alsof er minder aandacht voor jou is. Dat kan verdrietig of oneerlijk voelen. Maar minder aandacht betekent niet minder liefde. Je ouders houden nog steeds net zoveel van je als altijd. Ze zijn alleen druk bezig met het helpen van je broertje of zusje.
Als je je verdrietig voelt of je je ouders mist, mag je dat tegen hen zeggen. Vaak vinden ouders het fijn om te horen hoe jij je voelt, bijvoorbeeld: ‘Papa, ik vind het jammer dat jullie zo vaak naar het ziekenhuis moeten.’ of ‘Willen jullie straks even tijd voor mij maken?’
Bijvoorbeeld omdat hij/zij een beperking heeft of psychische problematiek. Of omdat hij/zij ziek is.
SAME!
Als je vader of moeder kanker heeft, dan kan je daar behoorlijk verdrietig en boos over zijn. Misschien wil je weten wat kanker is en hoe het wordt behandeld. Daar is een speciale website voor.
Kanker Spoken