Sommige kinderen wonen niet meer thuis bij hun ouders. Misschien woon jij nu ook op een andere plek of bij andere mensen. Dat kan best moeilijk, spannend of verdrietig zijn. Wat je ook voelt: weet dat jouw gevoelens er helemaal mogen zijn en je niet alleen bent. Ontdek hier de verhalen en ervaringen van andere kinderen.
Niet ieder kind groeit op in een veilige en zorgeloze thuissituatie. In Het Klokhuis gaat Janouk langs bij het Heppie-Hotel, een kinderhotel waar kinderen al hun zorgen even kunnen vergeten. Rocco vertelt openhartig over zijn leven en legt uit waarom hij en zijn zusje niet meer thuis wonen.
Rosaly maakte in Taarten van Babel een bijzondere taart voor haar biologische moeder. Met de taart wilde ze haar bedanken, omdat zij ervoor heeft gezorgd dat Rosaly in hetzelfde pleeggezin als haar broer terechtkwam.
Wil je de hele aflevering zien? Kijk op Zapp!
Emir is een paar jaar geleden gevlucht met zijn gezin. Hij deelt zijn indrukwekkende verhaal met Nick in Taarten van Babel.
Wil je de hele aflevering zien? Kijk op Zapp!
Thais vertelt in Taarten van Babel hoe ze samen met haar moeder in vier verschillende asielzoekerscentra leefde. Ze waren gevlucht uit Nicaragua. Inmiddels wonen ze in een eigen flat, maar ze laat Nick graag zien waar ze hiervoor woonde.
Wil je de hele aflevering zien? Kijk op Zapp!
Toen ik voor het eerst bij Kim en Koen kwam wonen, was ik bijna zeven. Ik herinner me nog dat mijn kamer anders was ingedeeld dan nu. En dat we met het speelgoed van mijn pleegzus Suus gingen spelen. Op een groot schoolbord stond Welkom Jolie. Dat voelde meteen fijn en ik voelde me al snel thuis. Hun huis was ook groot, ik woonde eerst in een flat, dus dit was heel anders.
Eerst woonde ik in een crisispleeggezin. Mijn ouders hadden veel ruzie, daardoor kon ik niet meer bij ze wonen. Een crisispleeggezin is net ietsje anders dan een normaal pleeggezin. Want een crisispleeggezin is altijd voor een kortere tijd. Na een tijdje, ging ik naar Kim en Koen waar ik echt mocht blijven. Af en toe ga ik nog logeren bij mijn crisispleeggezin.
Soms mis ik mijn echte familie heel erg. Vaak als ik in bed lig. Dan denk ik: Waarom brengt niet mijn eigen familie me naar bed? Toen ik nog thuis woonde, gingen we vaak jeu de boules spelen. Dat vond ik altijd heel leuk en dan deed mijn vader ook mee. Mijn papa is vorig jaar overleden. Ik mis hem. Mijn moeder zie ik een keer in de twee weken. Soms gaat een afspraak niet door, dan vind ik dat heel jammer. Maar als we afspreken dan vind ik het fijn dat ik haar een knuffel kan geven.
Met mijn pleegzussen Tess en Suus doe ik leuke dingen: zwemmen, naar de bioscoop of gewoon thuis spelen. Soms hebben we ruzie, maar dat gaat altijd weer over. Naomi komt ook af en toe logeren. Zij heeft voor mij bij Kim en Koen gewoond maar woont nu weer bij haar vader. Ik heb ook een broertje. Hij woont bij een ander pleeggezin. Ik zie hem meestal als ik ook mijn moeder zie. En ik heb twee oudere halfbroers, die zie ik niet zo vaak.
Ik heb al weleens voor de klas verteld over mijn leven en dat ik in een pleeggezin woon. Ik heb wel eens een vriendin gehad die heel nieuwsgierig was, die heb ik wat meer verteld. Mijn beste vriendin weet ook veel over mij. Ik vind het eigenlijk best leuk als vriendinnen ernaar vragen, want dan zijn ze geïnteresseerd in mij.
Als ik me verdrietig voel, ga ik naar Kim of Koen. Dan heb ik altijd mijn knuffeltje in mijn hand. Ik vind het natuurlijk fijn dat ze me naar bed brengen en eten geven maar ik vind het ook leuk als ze me naar school brengen.
Voor andere pleegkinderen die in een nieuw gezin komen, heb ik niet echt een tip. Misschien dat je altijd welkom bent bijvoorbeeld?
Nee. Het is heel begrijpelijk dat je dat soms denkt. Veel kinderen denken weleens: Had ik iets anders moeten doen? Of: Is het mijn schuld?
Maar dat is niet zo.
Dat jij niet meer thuis woont, betekent niet dat jij iets fout hebt gedaan.
De problemen thuis zijn de verantwoordelijkheid van volwassenen. Niet van jou. Jij bent niet de oorzaak van wat er is gebeurd en je had het ook niet kunnen voorkomen.
Je hoeft die last niet te dragen. Dat is te groot voor een kind.
Daar kunnen verschillende redenen voor zijn. Soms zijn er thuis problemen die eerst opgelost moeten worden. Volwassenen nemen dan beslissingen om ervoor te zorgen dat kinderen veilig kunnen opgroeien. Wat de reden ook is: het is niet jouw schuld dat je niet meer thuis woont. Je hebt dan ook niets fout gedaan. Het is nooit de verantwoordelijkheid van een kind.
Misschien begrijp je niet precies waarom je niet meer thuis woont. Dat kan verdrietig, boos of verwarrend zijn. Je hoeft daar niet alleen mee rond te lopen. Praat erover met iemand die je vertrouwt.
Dat mag. Je kunt van je ouders houden én tegelijk boos op hen zijn. Veel kinderen voelen allebei.
Misschien ben je boos omdat dingen anders zijn geworden. Omdat je ouders ruzie maakten. Omdat je niet meer thuis woont. Of omdat je sommige keuzes van je ouders moeilijk vindt.
Boos zijn betekent niet dat je niet van je ouders houdt. Gevoelens hoeven niet netjes naast elkaar te passen om toch echt te zijn.
Het kan helpen om met iemand te praten die je vertrouwt. Je hoeft je boosheid niet alleen te dragen.
Dat gevoel hebben veel kinderen die niet meer thuis wonen. Misschien ken je niemand die hetzelfde meemaakt. Of misschien vind je het lastig om aan anderen te vertellen waar je woont.
Toch ben je niet de enige. Er zijn meer kinderen dan je denkt die niet bij hun ouders wonen.
Misschien voelt jouw situatie anders dan die van anderen. Dat betekent niet dat er iets mis is met jou.
Jij bent meer dan de plek waar je woont of wat je hebt meegemaakt. Je verdient het om gezien en gehoord te worden.
Je alleen voelen kan heel zwaar zijn. Misschien mis je je ouders, je broer of zus, je oude huis of de mensen die je gewend bent om om je heen te hebben. Dat kan een leeg of verdrietig gevoel geven.
Probeer iemand te vinden bij wie je jezelf kunt zijn. Dat kan een vriend, begeleider, familielid, pleegouder of leerkracht zijn.
Soms helpt praten. Maar niet iedereen vindt dat makkelijk. Je kunt ook iets anders doen waardoor je je even beter voelt, zoals wandelen, sporten, muziek luisteren, tekenen of iets maken.
Iedereen heeft een eigen manier om met moeilijke gevoelens om te gaan.
Onthoud: ook als je je alleen voelt, hoef je er niet alleen mee te blijven zitten. Er zijn mensen die naar je willen luisteren.
Misschien ben je vaak boos geweest. Of luisterde je niet goed. Dat kan gebeuren als je je verdrietig, bang of onveilig voelt. Boos zijn is soms een manier om te laten zien dat het niet goed met je gaat.
Dat betekent niet dat jij de schuld hebt dat je niet meer thuis woont. De beslissing dat een kind ergens anders gaat wonen, wordt altijd door volwassenen genomen. Zij zijn verantwoordelijk voor die beslissing.
Kinderen hoeven niet perfect te zijn om veilig te mogen opgroeien.
Natuurlijk is het fijn als je leert hoe je met boosheid kunt omgaan. Daar kunnen volwassenen je bij helpen.
Jij hoeft de verantwoordelijkheid voor wat er is gebeurd niet te dragen.
Ja. Ook als je boos bent, verdrietig bent of niet meer thuis woont.
Liefde verdwijnt niet zomaar. Je kunt van je ouders houden en tegelijk moeilijke gevoelens hebben over wat er is gebeurd.
Misschien mis je je ouders. Misschien ben je boos op hen. Of misschien voel je allebei tegelijk. Dat kan allemaal.
Je hoeft niet te kiezen tussen van je ouders houden en boos of verdrietig zijn. Alle gevoelens mogen er zijn.
Dat hangt af van jouw situatie. Bij sommige kinderen gebeurt dat wel, bij andere kinderen niet.
Het is heel normaal als je daar veel vragen over hebt. Misschien hoop je dat je weer thuis komt wonen. Of misschien weet je niet goed wat je zelf wilt. Ook dat mag.
Volwassenen die bij jouw situatie betrokken zijn, kunnen je uitleggen wat er gaat gebeuren en waarom keuzes worden gemaakt.
Vraag gerust om uitleg als je iets niet begrijpt. Het is jouw leven en jouw verhaal. Je mag weten wat er gebeurt.
Je hoeft niet alle antwoorden zelf te bedenken. Praat erover met iemand die je vertrouwt.
Ja, natuurlijk. Het is heel normaal om verdrietig te zijn als je je thuis mist.
Misschien mis je je eigen kamer, je spullen, je huisdier, je broer of zus, je ouder of de mensen die belangrijk voor je zijn. Misschien mis je ook hoe het vroeger was.
Misschien mis je je thuis, ook al was het daar niet altijd makkelijk. Ook die gevoelens mogen er zijn.
Soms noemen we dat heimwee. Heimwee betekent dat je verlangt naar een plek of mensen die belangrijk voor je zijn. Dat kan een verdrietig, boos of leeg gevoel geven.
Praat erover met iemand die je vertrouwt. Bijvoorbeeld een begeleider, pleegouder, juf, meester of iemand anders bij wie jij je fijn voelt.
Soms helpt het ook om iets te doen waar je rustig of blij van wordt, zoals tekenen, sporten, muziek luisteren of met iemand spelen.
Er is geen goede of foute manier om je te voelen. Het is oké als je thuis mist, ook als je nu op een andere plek woont. Je gevoelens zijn belangrijk en verdienen aandacht.
Dat bepaal jij zelf. Je hoeft aan niemand iets te vertellen als je dat niet wilt.
Sommige kinderen vinden het fijn om erover te praten. Andere kinderen houden het liever voor zichzelf. Allebei is oké.
Misschien ben je bang dat andere kinderen anders naar je gaan kijken of dat ze niet begrijpen wat je meemaakt. Dat kan best spannend zijn.
Als je het wel wilt vertellen, kan het helpen om alvast een korte uitleg te bedenken. Dan hoef je niet steeds opnieuw na te denken over wat je wilt zeggen.
Bijvoorbeeld:
“Ik woon op dit moment niet thuis, maar ik wil er niet zoveel over vertellen.”
Of:
“Ik woon ergens anders omdat het thuis even niet goed ging.”
Jij mag zelf kiezen hoeveel je deelt en met wie.
